جاذبه های دیدنی استانبول

استانبول در طول تاریخ یکی از مهم‌ترین مراکز فرهنگی، سیاسی و تجاری جهان و قلب امپراتوری عثمانی بوده است. این شهر که محل تلاقی غرب با شرق و قاره آسیا و اروپا محسوب می‌شود، از معروف‌ترین مقاصد گردشگری ترکیه است. اگرچه اکثر گردشگران از مساجد و بازارهای بخش اروپایی شهر بازدید می‌کنند، بخش آسیایی استانبول نیز جاذبه‌های زیادی برای تماشا دارد. در فصل‌های مختلف، برخی جاذبه‌ها به فراخور عوامل گوناگونی از قبیل آب‌وهوا، رویدادها و… پربازدیدتر می‌شوند؛ ازاین‌رو، اطلاع از آن‌ها نقش مهمی در برنامه‌ریزی بهتر برای تهیه بلیط استانبول و سفر به این شهر تماشایی دارد. با ما در مای تور همراه باشید

محله امینونو

اگر بخواهیم برای استانبول قلبی تپنده در نظر بگیریم، بی‌تردید آن قلب، محله امینونو (Eminönü) خواهد بود. اینجا تنها یک منطقه تاریخی نیست؛ بلکه چهارراهی است که در آن قاره‌ها، فرهنگ‌ها و دوران‌های مختلف به هم می‌رسند. امینونو از دوران بیزانس تا امپراتوری عثمانی و امروز، به لطف موقعیت استراتژیک خود در دهانه خلیج شاخ طلایی، همواره دروازه اصلی تجارت و شریان حیاتی شهر بوده است.

هرج‌ومرج دلنشین اسکله‌های کشتی‌رانی، فریادهای فروشندگان دوره‌گرد، عطر ادویه‌ها و صدای مرغان دریایی، همگی بخشی از سمفونی روزمره این محله هستند. امینونو جایی است که می‌توانید روح واقعی، اصیل و بدون روتوش استانبول را در میان مردمی که بین آسیا و اروپا در رفت‌وآمدند، حس کنید.

مسجد ایاصوفیه که در منطقه سلطان احمد استانبول قرار دارد، با قبه‌ها و مناره‌های بلندش، یکی از مهم‌ترین دیدنی‌ های استانبول است و در تمام روزهای سال گردشگران را به خود جذب می‌کند.

ساخت کلیسای جامع ایاصوفیه به سال 537 پس از میلاد برمی‌گردد؛ یعنی درست زمانی که استانبول (که در آن زمان به عنوان قسطنطنیه شناخته می‌شد) پایتخت امپراتوری بیزانس قرون وسطی بود. ایاصوفیه در آن زمان یک شگفتی مهندسی محسوب می‌شد و برای مدتی بزرگ‌ترین ساختمان جهان بود. همچنین تقریبا 1000 سال است که به عنوان بزرگ‌ترین کلیسای جامع جهان باقی مانده است.

در سال 1453، شهر قسطنطنیه به دست امپراتوری عثمانی افتاد. به همین دلیل ایاصوفیه به مسجد تبدیل شده و در آن زمان چهار مناره اسلامی نیز اضافه شد. با وجود این تغییر کاربری، بیشتر ساختمان به همان شکل گذشته حفظ و سال‌ها بعد در سال 1935 مسجد توسط آتاتورک، بنیانگذار جمهوری ترکیه به یک موزه سکولار تبدیل شد. امروزه موزه ایاصوفیه به عنوان یکی از جاهای دیدنی استانبول و میراث جهانی یونسکو شناخته شده است و سالانه بیش از 3 میلیون بازدیدکننده را از سراسر دنیا به خود جذب می‌کند

نمای داخلی مسجد ایاصوفیه

وقتی برای اولین بار وارد این ساختمان عظیم می‌شوید و در همان تالارهایی قدم می‌زنید که امپراطورها و سلاطین قرون گذشته در آن حضور داشته‌اند، احساس شگفت‌انگیزی را تجربه می‌کنید. فضای داخلی ایاصوفیه بسیار نفس‌گیر است و در بازدید از آن شبیه یک مسافر زمان خواهید بود که توسط تاریخ باستانی احاطه شده است. هیجان بازدید از چنین فضایی با حضور در پارک آبی استانبول قابل مقایسه نیست، اما برای کسانی که عاشق تاریخ هستند، کم از آن ندارد.

پس از گشت‌وگذار در سالن‌های طبقه اول، حتما از پله‌های طبقه دوم بالا بروید و موزاییک‌های طلایی درخشان و چهره‌های کتاب مقدس را ببینید که هنوز عمدتا از دوران قرون وسطی دست نخورده باقی مانده‌اند. از طبقه دوم می‌توانید دید بهتری نسبت به سقف‌های گنبدی شکل پیچیده‌تر نیز داشته باشید. حتما این کار را به شما توصیه میکنیم.

کاخ بیلربی استانبول

 بیلربی، واقع در آناتولی/آسیایی، یکی از خاص‌ترین مکان های استانبول در طول تاریخ استانبول بوده است. کاخ بیلربی در مکانی باشکوه و مشرف به تنگه بسفر واقع شده است و زندگی پر زرق و برق عثمانی‌ها را منعکس می‌کند. تاریخچه کاخ بیلربی به دهه‌های اول قرن نوزدهم می‌رسد، زمانی که سلطان محمود دوم دستور ساخت این کاخ چوبی را صادر کرد. متأسفانه کاخ قبلی بر اثر آتش‌سوزی ویران شد و سلطان عبدالعزیز مأمور بازسازی آن، در همان مکان شد. ساخت و ساز بین سال‌های 1861 و 1865 به مدت چهار سال ادامه داشت تا کاخی که امروز در سفر خود با تور ترکیه می‌بینید، ساخته شود. معماران این کاخ آگوپ و سرکیس بالیان بودند.

داخل کاخ بیلربی استانبول

 موزه بیلربی نام خود را از کلمه ترکی به معنای “ارباب اربابان” گرفته است که به هیئت حاکمه استانبول اشاره دارد. این معنای قدرتمند در طراحی داخلی کاخ بیلربی و معماری آن منعکس شده است. این کاخ دارای طرح خانه سنتی عثمانی با نمایی از سبک نئولیبرال فرانسوی است. ضلع بلند مستطیل شکل، منظره بی‌نظیر تنگه بسفر را بر روی پنجره‌ها و باغ به تصویر می‌کشد.

فضای داخلی کاخ بیلربی طعم ظرافت و درخشش‌های معاصر ظاهر اروپایی را نیز به نمایش می‌گذارد که در واقع همان سبک معماری که با هزینه تور اروپا می‌توانید ببینید در نزدیکی شما در کشور ترکیه هم قابل مشاهده است. در مقایسه با سنگ مرمر بیرون، طراحی داخلی کاخ بیلربی تمرکز بیشتری از ترکیب چوب و آجر دارد.

کاخ بیلربی برای میزبانی از خانواده سلطنتی به عنوان یک کاخ تابستانی ساخته شد و در عین حال، به اقامتگاه مهمان، برای بازدید سران کشورها هم تبدیل شد. دوک و دوشس ویندزور، ملکه اوژنی فرانسه تنها دو تن از آن مهمانان بسیار مشهور کاخ بیلربی در اواخر دهه 1800 بودند. این خانه ییلاقی شاهنشاهی، سلطان عبدالحمید دوم را به مدت 6 سال، تا زمان مرگ در خود جای داد.

• امپراطور اوژنی در زمان اقامتش در اینجا در سال 1869 چنان تحت تأثیر آنچه که در اینجا دید، قرار گرفت که پنجره‌های کاخ تویلری در پاریس را از این کاخ کپی کرد.
• تزئینات داخلی به سبک تزئینات غربی تزیین شده است. در این کاخ سه طبقه 26 اتاق و 6 تالار وجود دارد.
• یکی از تالارها که در وسط کاخ قرار دارد مجهز به حوض است. پشت کاخ یک استخر بزرگ، تراس و اصطبل وجود دارد.
• علاوه بر ایوان‌ها و اصطبل‌های اسب، مبل‌ها، زیور آلات، فرش‌ها و پرده‌ها نیز وجود دارد که همه آن‌ها تا به امروز حفظ شده‌اند.

پارک مینیاتورک

پارک مینیاتورک در سال 2003 به عنوان یکی از پروژه‌های بزرگ فرهنگی استانبول افتتاح شد. هدف از ساخت این پارک، نمایش ماکت‌های دقیق و زیبای بناهای تاریخی و فرهنگی ترکیه بود تا بازدیدکنندگان بتوانند با تاریخ و فرهنگ این کشور آشنا شوند.

معماری و طراحی پارک مینیاتورک

پارک مینیاتورک با دقت بالا و جزئیات بی‌نظیر طراحی شده است. مساحت این پارک حدود 60,000 متر مربع است و بیش از 120 ماکت کوچک از بناها و مکان‌های معروف ترکیه را در خود جای داده است. هر ماکت با دقت و جزئیات فراوان ساخته شده و به صورت دقیق به نمایش درآمده است.

پارک مینیاتورک به بخش‌های مختلفی تقسیم شده است که هر کدام به یک دوره تاریخی یا منطقه جغرافیایی خاص از ترکیه اختصاص دارند. از جمله بخش‌های مهم این پارک می‌توان به بخش آناتولی، استانبول و امپراتوری عثمانی اشاره کرد. هر بخش شامل ماکت‌های بناها و مکان‌های معروف از آن دوره یا منطقه است.

پارک مینیاتورک دارای جاذبه‌های دیدنی فراوانی است که شامل ماکت‌های بناهای تاریخی معروف مانند مسجد سلیمانیه، کاخ توپکاپی، ایاصوفیه و پل بسفر می‌شود. بازدیدکنندگان تور ترکیه می‌توانند از نزدیک این ماکت‌ها را ببینند و اطلاعات دقیقی درباره تاریخچه و معماری آن‌ها کسب کنند.

فعالیت‌ها و تفریحات در پارک مینیاتورک

علاوه بر دیدن ماکت‌های زیبا، بازدیدکنندگان تور استانبول می‌توانند از فعالیت‌ها و تفریحات مختلفی در پارک مینیاتورک لذت ببرند. این پارک دارای مسیرهای پیاده‌روی زیبا، کافه‌ها و رستوران‌ها، و همچنین مکان‌هایی برای بازی کودکان است. بازدیدکنندگان می‌توانند از این امکانات استفاده کنند و یک روز لذت‌بخش را در این پارک سپری کنند.

پاساژ چیچک

در میان هیاهوی بی‌پایان خیابان استقلال، گذرگاهی تاریخی و مسقف قرار دارد که شما را به دنیایی دیگر می‌برد؛ دنیایی از معماری باشکوه، طعم‌های اصیل و داستان‌های ناگفته.  اینجا پاساژ چیچک یا همان پاساژ گل (Çiçek Pasajı) است؛ مکانی که هر گوشه‌اش روایتی از تاریخ پر فراز و نشیب استانبول مدرن را در سینه دارد

از تئاتر باشکوه تا گذرگاه گل: داستان پرماجرای یک نماد

داستان این بنا بسیار پیش‌تر از آنکه به پاساژ گل شهرت یابد، آغاز شد. در قرن نوزدهم، اینجا محل تئاتر مشهور «نائوم» بود؛ یک مرکز فرهنگی مجلل به سبک اروپایی که میزبان اپراهای بزرگ و رویدادهای هنری بود و حتی سلاطین عثمانی نیز در آن به تماشای نمایش می‌نشستند. اما در سال ۱۸۷۰، یک آتش‌سوزی ویرانگر، این تئاتر باشکوه را به تلی از خاکستر تبدیل کرد.

از دل این تراژدی، فرصتی برای تولدی دوباره پدید آمد. بنای جدیدی با معماری نئوکلاسیک فرانسوی ساخته شد که ابتدا «سیته دو پرا» (Cité de Péra) نام گرفت. این مجموعه لوکس شامل آپارتمان‌ها و فروشگاه‌های متعدد بود، اما سرنوشت، نامی شاعرانه‌تر را برای آن رقم زده بود.

راز یک نام: داستان زنان گل‌فروش و روشنفکران

نام «پاساژ گل» با یکی از جالب ترین داستان‌های تاریخ استانبول گره خورده است. پس از انقلاب ۱۹۱۷ روسیه، موجی از مهاجران روس، از جمله زنان اشراف‌زاده‌ای که همه چیز خود را از دست داده بودند، به استانبول پناه آوردند.

این زنان نجیب‌زاده برای امرار معاش، در راهروهای این پاساژ می‌ایستادند و به رهگذران گل می‌فروختند. حضور مداوم این زنان گل‌فروش، به تدریج نام «پاساژ گل» را بر سر زبان‌ها انداخت و این نام برای همیشه بر روی این مکان ماندگار شد.

با گذشت زمان، کافه‌ها و میخانه‌های (meyhane) پاساژ به پاتوق محبوب روشنفکران، نویسندگان، شاعران و هنرمندان استانبول تبدیل شد.

اینجا محلی برای بحث‌های داغ ادبی و اجتماعی بود و به نمادی از تبادل فرهنگی و بوهمینیسم در قلب شهر بدل گشت. پس از دوره‌ای از فرسودگی، بازسازی‌های اخیر، روح زندگی را دوباره به این گذرگاه تاریخی دمیده و آن را به یکی از مراکز اصلی زندگی شبانه استانبول تبدیل کرده است.

قلعه یدیکوله استانبول

یدیکوله یک قلعه نیست، یک کتاب تاریخ سنگی است. کتابی که هر برجش یک فصل و هر دیوارش یک سطر از تاریخ پرفراز و نشیب استانبول را روایت می‌کند. در گوشه‌ای از این شهر پرهیاهو، هفت برج سنگی سر به آسمان کشیده‌اند و در سکوتی هزاران ساله، داستان پادشاهان، زندانیان، گنج‌ها و اعدام‌ها را نجوا می‌کنند. قدم زدن در محوطه یدیکوله، تنها بازدید از یک بنای تاریخی نیست؛ سفری است به عمق زمان، جایی که می‌توانید صدای تاریخ را از زبان دیوارهای سنگی بشنوید.

بیزانس؛ عصر دروازه طلایی

تاریخچه یدیکوله به قرن پنجم میلادی و دوران امپراتوری بیزانس بازمی‌گردد. در آن زمان، امپراتور تئودوسیوس دوم دیوارهای بزرگ و باشکوهی را برای محافظت از قسطنطنیه (استانبول امروزی) بنا کرد. در بخش جنوبی این دیوارها، او دروازه‌ای به نام «پورتای آئورئا» (Porta Aurea) یا دروازه طلایی ساخت. این دروازه از سنگ مرمر و با تندیس‌هایی از فیل‌ها تزئین شده بود و روی آن لایه‌ای از طلا قرار داشت. دروازه طلایی تنها یک ورودی ساده نبود؛ بلکه نمادی از پیروزی و شکوه امپراتوری بیزانس بود. این دروازه محلی بود که امپراتوران پیروز در بازگشت از جنگ، با شکوه و جلال از آن عبور می‌کردند و به شهر وارد می‌شدند تا پیروزی خود را جشن بگیرند. در کنار این دروازه، دو برج بزرگ و مستحکم نیز برای محافظت از آن ساخته شد.

دوره عثمانی؛ تولد یدیکوله

تاریخ قلعه یدیکوله با فتح قسطنطنیه توسط سلطان محمد فاتح در سال ۱۴۵۳ میلادی، وارد مرحله جدیدی شد. پس از پیروزی بزرگ، او تصمیم گرفت از دیوارهای بیزانس برای ساخت یک قلعه قدرتمند استفاده کند. او با افزودن سه برج جدید به چهار برج موجود (دو برج دروازه طلایی و دو برج دیگر که از قبل وجود داشتند)، قلعه هفت برج یا یدیکوله را تکمیل کرد. این تغییرات، هدف و کاربرد قلعه را نیز دگرگون کرد. یدیکوله از یک دروازه تشریفاتی و دفاعی، به یک قلعه مستحکم با کاربری‌های جدید تبدیل شد که نقش مهمی در تاریخ عثمانی ایفا کرد. این تغییرات معماری و کاربری، قلعه یدیکوله را به یک نمونه نادر تبدیل کرد؛ جایی که معماری بیزانس و عثمانی در کنار هم به حیات خود ادامه دادند و قلعه به عنوان یک نماد ترکیبی از دو امپراتوری بزرگ شناخته شد. همینطور یکی از تلخ‌ترین و دراماتیک‌ترین رویدادهای تاریخی که در این قلعه به وقوع پیوست، مرگ وحشیانه سلطان عثمان دوم بود. او که به “عثمان جوان” شهرت داشت، در سال ۱۶۲۲ میلادی در یک شورش از قدرت خلع و به یدیکوله فرستاده شد. در نهایت، در یکی از برج‌ها، او به شکلی فجیع به قتل رسید. روایت مرگ یک سلطان در مکانی که زمانی نماد قدرت و عظمت بود، به یدیکوله هویتی غم‌انگیز و قدرتمند می‌بخشد.

مسجد سلیمانیه

مسجد تاریخی سلیمانیه در سال ۱۵۵۰ میلادی و در دوران طلایی امپراتوری عثمانی ساخته شد. این شاهکار بزرگ به دستور سلطان سلیمان قانونی احداث گردید. سلطان سلیمان که به توسعه و شکوه امپراتوری عثمانی کمک شایانی کرد، از معمار برجسته عثمانی، سنان، خواست تا مسجدی بسازد که نمادی از قدرت و دیانت عثمانی باشد. سنان، که یکی از بزرگ‌ترین معماران تاریخ عثمانی است، طراحی این بنا را با دقت بسیار انجام داد تا تمامی جوانب هنری و مذهبی معماری عثمانی را به نمایش بگذارد.

مسجد باشکوه سلیمانیه که اکنون از مهمترین جاذبه‌های گردشگری استانبول است،  در دوره‌ای ساخته شد که امپراتوری عثمانی در اوج قدرت خود قرار داشت. این مسجد نه تنها مکانی برای عبادت بود، بلکه به عنوان نمادی از قدرت، ثروت، و شکوه عثمانی نیز به حساب می‌آمد. ساخت مسجد سلیمانیه نشانگر تعهد عثمانی‌ها به گسترش فرهنگ و هنر اسلامی بود. این بنا در میان سایر مساجد استانبول برجسته است و تأثیر عمیقی بر شهر و فرهنگ آن دوران داشت.

داخل مسجد سلیمانیه

فضای داخلی مسجد سلیمانیه با استفاده از کاشی‌های زیبا و خوش‌نویسی‌های قرآنی تزیین شده که به ارزش هنری این بنا افزوده است. کاشی‌های ایزنیکی که در تزیینات داخلی مسجد استفاده شده‌اند، یکی از بهترین نمونه‌های هنر کاشیکاری عثمانی هستند. این کاشی‌ها با رنگ‌های دلنشین و طرح‌های زیبا، فضایی روحانی و معنوی به داخل مسجد بخشیده‌اند. علاوه بر کاشی‌های زیبا، خوش‌نویسی‌های قرآنی نیز در نقاط مختلف مسجد به چشم می‌خورد.

موزه باستان‌شناسی استانبول

موزه استانبول از سه موزه باستان‌شناسی ، موزه شرق باستان و موزه هنرهای اسلامی و ترکی تشکیل می‌شود. ساختمان اصلی بنا مربوط به موزه باستان‌شناسی استانبول است. در این موزه بیشتر از یک میلیون قطعه گران‌بها از تاریخ دوره‌های پیشین نگهداری می‌شود.

موزه باستان‌شناسی استانبول را «عثمان حمدی» در سال ۱۸۸۳ میلادی راه‌اندازی کرد. این ساختمان در ابتدا به قصد مدرسه صنایع هنری ساخته شده بود؛ اما در سال ۱۸۹۱ برای موزه در نظر گرفته شد و به نام «موزه سلطنتی» شهرت یافت. عثمان حمدی، باستان‌شناس عصر خود بود و در عرصه نقاشی نیز شهرت بسیاری داشت. میتوان گفت که این موزه از گنجینه های خاورمیانه است؛ با اینکه استانبول در بخش اروپایی ترکیه است ولی آثاری که در آن است به زیبایی هرچه تمام تر خاورمیانه را نشان میدهد.

در نهایت که استانبول، این شهر که تمام حکومت های مهم تارریخ را تقریبا در خود دیده جاهای دیدنی بسیار بیشتری دارد ولی ما در اینجا از معروفترین های آن صحبت کردیم. امیدواریم لذت برده باشید.